شمارهٔ ۶۰۸

هوش مصنوعی: بدون دوست، من اینگونه هستم که به سرنوشت خود ادامه می‌دهم. ای خاک بر سرم و خاکستر بر روی آن!

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه پس از این سفر، حتی اگر به زندگیم لطمه بزند، به کوی دوستانم برنمی‌گردم؛ چرا که این وضع و شرایط من بیش از این سزاوارم نیست.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم عقل از کجا می‌آید، و من نیز از کجا هستم. در دل من از نصیحت‌های بی‌مورد بیزارم و نمی‌خواهم آنها را بپذیرم.

هوش مصنوعی: دل از غم و اندوه و بی‌چاره‌گی به شدت آشفته می‌شود و دچار درد و رنج می‌گردد.

هوش مصنوعی: چشمم به انتظار و گوشم به صدای پیام‌آور دوست است. جانم فدای کسی که از معشوق خبر می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای باد، مثل یک قاصد عمل کن و پیغام او را به من برسان. ای بخت، به من کمک کن و درد و غم من را از بین ببر.

هوش مصنوعی: امیدواریم که باد با لطف خود، ما را به عطر دل‌انگیز عرق چین او برساند.

هوش مصنوعی: بادی که از دیار نزار می‌گذرد، از من هزار خدمت و خلوص را می‌برد.

هوش مصنوعی: شاد و خوشبخت کسی است که تحت تأثیر سرنوشت خوش به درگاه دوست، مانند خاکی بدون هیچ محافظی است.