شمارهٔ ۵۲۰

هوش مصنوعی: وقتی که ماه از دل آسمان آبی خارج شد، زیبایی و روشنی‌اش از در خانه‌اش نمایان شد.

هوش مصنوعی: عرق بر خرمن ماه او نشسته، مانند شبنمی که بر لبه‌ی کوثر قرار دارد.

هوش مصنوعی: موهای بافته شده‌ای که به هم پیچیده‌اند، به گونه‌ای که هر یک از آن‌ها مانند کمندی است که دیگری را به خود می‌کشاند.

هوش مصنوعی: در آن گرمی، به خاطر تنگ بودن دهانش، نفسش به سختی از گلو خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: من او را در آغوش گرفتم، هرچند که قلبم در کنار او احساس کمبود می‌کند.

هوش مصنوعی: در گوشش بوسه‌ای زدم و جالب این‌جا بود که از آن بوسه بویی شبیه به عطر خوش عنبر به مشامم رسید.

هوش مصنوعی: به او گفتم باور نکردنی است که واقعاً یاد تو باعث شده است من غمگین شوم.

هوش مصنوعی: به من گفتند ای فلانی، از شدت شوق و شوری که داری، انگار زمان بر تو تمام شده است.

هوش مصنوعی: خوشحالم که از من بی‌نیازی و یک جرعه از تو برای من هزاران زندگی بهتر است.

هوش مصنوعی: به پای او افتاده‌ام که نکند سرم پر از افکار پریشان از خواب بیدار شود.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان به خواب کسی در بیداری‌اش اعتماد کرد، چون نمی‌دانیم که آیا واقعاً باورش می‌کنیم یا نه.

هوش مصنوعی: عقل خداوندی برای ما محال نیست، چراکه کسی نمی‌تواند در نیمه شب به ما نزدیک شود.