شمارهٔ ۱۱۸۴

هوش مصنوعی: آه، چه اندازه افسوس که محبت و ارتباط ما قطع شد و گسسته گردید. نمی‌دانم به جای من، دل به چه کسی داده‌ای و او را برگزیده‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی که خود را به تو سپردم و در دوستی‌ات غرق شدم، دشمنم را خوشحال کردی. زمانی که به طور کامل با تو ارتباط برقرار کردم، ناگهان از من جدا شدی.

هوش مصنوعی: من با تو جز کمک و یاری چه کرده‌ام که به خاطر آن از من روی برگردانده‌ای؟ و چه گفته‌ام جز خوبى که از آن معنی دلخور شده‌ای؟

هوش مصنوعی: تو به تنهایی ردم کردی و وقتی تو را دیدم، عیب و نقصی در وجودت پیدا نکردم. خداوند تو را جزا دهد که بر من ظلم کردی و از خطای خود عفو فرما.

هوش مصنوعی: چرا وقتی که با وفا و صادق بودم، در پایان مرا ترک کردی؟ و چرا وقتی که بد رفتار بودم در آغاز، از من خوش‌تان می‌آمد؟

هوش مصنوعی: اگر زندگی من به خاطر تو بود، چرا به من پشت کردی؟ اگر می‌گویی که بخت من به تو وابسته بود، پس چرا از من فاصله گرفتی؟

هوش مصنوعی: دل بی‌ثمرم را نمی‌بینم که به چیزی مشغول باشد، جز اینکه خودش رونقی ببیند که دوباره به سر و سامان بیاید.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر تو به جانم بیفتم، نمی‌گویم که جز یک دل برای تو ندارم. اما وقتی وقت آزمایش فرا رسید، خیلی بی‌تابی کردی.

هوش مصنوعی: خوب عمل کردی و به من خوبی کردی، سزاوارم که بر درد دلم اضافه کنی و غمی به جانم بیفزایی.

هوش مصنوعی: وقتی که نگاه تو را دیدم و چهره‌ات نمایان شد، امیدم را از بین بردی و مانند خارهایی که از مسیر برداشته می‌شوند، مانع از پیشرفت من شدی.

هوش مصنوعی: تو با وجود هزاران درد و زاری، نزار را رها کردی و بعد از وفاهای فراوانی که به او داشتی، حالا چنین رفتاری از خود نشان می‌دهی.