شمارهٔ ۲۷۵

هوش مصنوعی: در جایی که دوست زندگی می‌کند، خودم را دوباره دیدم و از آب حیات نوشیدم و زیبایی چهره‌اش را تماشا کردم.

هوش مصنوعی: دست را در جوی آب سرشار از خواب برده‌اند و لب به آب شیرین آن زده‌اند. حیوان یار، گردن خود را با طوقی زینت بخشیده و ماری نیز به شکل حلقه‌ای در گیسوی محبوب پیچیده شده است.

هوش مصنوعی: خودم را در دروغ غرق می‌کنم و به دل می‌گویم که این من هستم که بار دیگر در کنار دوست نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: دیشب تا صبح به زلف او گرفتار بودم و در حالی که دستم آزاد بود، سعی می‌کردم دل‌ربایی و زیبایی هر یک از پیچ‌های مویش را بچشم.

هوش مصنوعی: چشمانم را باز کردم و دیدم که قلبی که گم شده بود، در زندانی نشسته است و بر لبه‌ی خم ابروی محبوب قرار دارد.

هوش مصنوعی: به کسی که دل‌تنگی‌اش را بیان می‌کند، می‌گوید که آیا نمی‌بیند که در دلش تیرهای عشق و جاذبه‌ی دوست همیشه وجود دارد، پس بهتر است سکوت کند و از احساساتش کم نکند.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم دوری از تو را تحمل کنم و جایی جز کنار تو نمی‌روم.

هوش مصنوعی: دشمن من می‌گوید: ای نزار، گوشه‌نشینی را انتخاب کن. اما تا زمانی که توانایی دارم، برای پیدا کردن دوست تلاش خواهم کرد.