شمارهٔ ۶۴۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بی‌کسی و تنهایی خود شکایت می‌کند و حسرت می‌خورد که نه دوستی دارد که با او در درد و غمش شریک شود و نه همدمی که بتواند رازهای دل خود را به او بگوید. به نوعی، او به دنبال همدلی در غم‌هایش است، ولی کسی را در کنار خود نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: من تمام شب بر آسمان دعا کرده‌ام، گاهی با دوتا چشم پر از امید و گاهی با دوتا دست پر از درخواست و نیاز.

هوش مصنوعی: دمدمی مزاج و بی‌انصافی، زبانی که نمی‌تواند به خوبی صحبت کند، پاهایی آسیب‌دیده، شب طولانی با داستان‌های بی‌پایان و مسیری طولانی و خسته‌کننده.

هوش مصنوعی: به خاطر این که در درونم بسیار گرفتار و درگیر هستم، صدایم به راحتی از دهانم بیرون نمی‌آید و در واقع نمی‌توانم به آسانی صحبت کنم.

هوش مصنوعی: اگر به واقعیت درونی خودم توجه کنم و درباره‌اش سخن بگویم، ممکن است برخی از مردم، به خصوص آنهایی که در دنیای ظاهری و مجازی هستند، مرا به کفر و بی‌ایمانی متهم کنند.

هوش مصنوعی: تنها کسانی که دچار سوختگی و痛 باشند، می‌توانند از مسیرهای مختلف طبیعت عبور کنند و به درک عمیق‌تری دست یابند.

هوش مصنوعی: کسی دیگر در زندگی‌ام کنترل مرا در دست دارد و تو نمی‌دانی که من در این اوضاع و احوال پر از چالش و تغییر، به خودم نمی‌آیم.

هوش مصنوعی: به دنبال عقل نرو، زیرا در دنیای عاشقان، جایگاه شب‌پره را با جای آفتاب عوض نکن.

هوش مصنوعی: پرده‌ای را بر چشم او انداختند تا از دیدن جمال پادشاه معاف بماند، زیرا تحمل این زیبایی را ندارد.

هوش مصنوعی: نزاریا، در فضای عشق آرامش کن؛ دل تو با یک شوق می‌تواند همه وجود و عدم را باز کند.

هوش مصنوعی: اگر در مقام عشق توفیق پیدا کنی، همین کافی است و بس. سپس همه چیز در اختیار تو خواهد بود و درها به رویت گشوده خواهد شد.