شمارهٔ ۵۹۴

هوش مصنوعی: از آن گوشه دهانت که شکر می‌چکد، یک بوسه بدون هیچ قیمت و قید و شرطی به من بده، ای جان من.

هوش مصنوعی: سری به بالا نبر و خود را بزرگ‌تر از آنچه هستی نشان نده، به کودکی بوسه‌وار رفتار نکن، هدفی در پس این کار نیست.

هوش مصنوعی: می‌گوید که شایسته است که من از تو بنوشم، هم مانند چشمان مست تو که در خماری عالم غرق شده‌اند.

هوش مصنوعی: دست من را از لب دور نکن، که گلزار چهره‌ات به خاطر زبان طولانی خارها بی‌مزه و ناخوشایند خواهد شد.

هوش مصنوعی: ای دل، بدان که زیبایی تو مانند سبزه‌زار جان من است. سبزه‌زار از آب چشمه نو بهار جوانه نمی‌زند، بلکه زیبایی توست که زندگی را به من می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر کسی از تو بپرسد که این خط سیاه بر چهره‌ات چیست، نگران و مضطرب نشو.

هوش مصنوعی: عطر خوش عنبر بر روی ظرف نقره ریخته شده است و خوشبویی مشک بر روی گلبرگ‌های سرخ گلاب پاشیده شده است.

هوش مصنوعی: بگو که دورِ چهره‌ی من که چون ماه است، نقش زیبایی خواهد زد و دایره‌ای چون آفتاب خواهد درخشید.

هوش مصنوعی: این تصویر به زیبایی نشان می‌دهد که ممکن است آنچه بر روی برگ گل نسترن نشسته، قطره‌های شبنم باشد یا شاید منبعی از آب پاک و زلالی باشد که بر روی گل بنفشه قرار دارد. این توصیف به لطافت و زیبایی عناصر طبیعی اشاره دارد.

هوش مصنوعی: یا ظرف شیرینی در کنار آب گل سرخ، یا چشمه‌ای از زندگی که در کنارش سیاهی وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر این دلیل و برهان پذیرفته نشود، بگو که در دل نزار و آشفته‌ی من، دودی وجود دارد که خبر از سختی‌های این روزگار می‌دهد.