شمارهٔ ۴۸۳

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای نیازمند نیستم که بخواهم وصف حال خود را در هزار نامه بنویسم، چرا که این توصیف‌ها همیشه کوتاه و ناقص خواهد بود.

هوش مصنوعی: هرگز فراموش نشده‌ای؛ حتی اگر از دید پنهان باشی. تصویری که در ذهن و دل من نقش بسته است، نشانه‌ای از توست.

هوش مصنوعی: تو زیبایی را می‌بینی و من تنها منتظر زیبایی‌ات هستم. نه من به کسی دیگر نگاه می‌کنم و نه تو نظیر و همتایی داری.

هوش مصنوعی: اگر تو مرا از خود برانی، من می‌روم؛ اما کسی که ناچار به یاد توست، چه کار می‌تواند بکند؟

هوش مصنوعی: اگرچه به جهنم بروم و بسوزم، اما بهتر از آن است که بدون تو باشم، چرا که حتی اگر به بهشت هم بروم، احساس سردی و تنهایی خواهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر شب تنهایی‌ام بیایی، دیگر نیازی به شمع نیست، چرا که نور وجودت همچون آفتاب، شب تاریک ما را روشنی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من نه در جمع صوفیان اندیشه‌ام و نه در خاکی که رندان در آن هستند، زیرا اینکه یک مرید زاهد و پارسا در پای درس و اندرز پیران قرار دارد.

هوش مصنوعی: از چیزهای این جهان که دارای ارزش و اهمیت هستند، نمی‌توانیم چیزی را فدای خودمان کنیم، زیرا آنچه را که داریم بسیار ناچیز و کم‌ارزش است.

هوش مصنوعی: چه خطری دارد اگر دوستان در زمان دشواری با دشمنان خود مواجه شوند، چرا که آن‌ها می‌توانند به کسی پناه ببرند که به یاری‌شان می‌آید و به کمکشان می‌شتابد.

هوش مصنوعی: از این که در وضعیت بدی هستم ناراحت نیستم، زیرا به خداوند توکل می‌کنم و می‌دانم که او دیدگانی روشن دارد و همه چیز را می‌بیند.

هوش مصنوعی: نه از بازرسان می‌ترسم و نه از مأموران نگرانم، زیرا در دلم کسی هست که عشق را بر من فرمان می‌دهد و او برای من همچون یک امیر است.

هوش مصنوعی: هرچند که من نمی‌دانم چگونه می‌توانم به دیدن تو، که پادشاه هستی، بیایم، اما برای عیادت نزاری قدمی برمی‌دارم، زیرا حالِ این فقیر را می‌شناسم.