شمارهٔ ۱۰۳۹

هوش مصنوعی: کار من به پایان رسید و دیگر نمی‌توانم کاری انجام دهم. اگر توجهی به من نداری، این به خودت و آنچه که بر گردن توست آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: کم کم از سرم دست وفا را نکن؛ وگرنه به همه می‌گویم که تو چقدر بی‌وفایی می‌کنی.

هوش مصنوعی: دل من مانند مومی نرم و قابل شکل‌گیری است، پس از گرمای جدایی آن را ذوب نکن، زیرا در این صورت مجبور می‌شوم از دل تو که به سختی آهن است، شکایت کنم.

هوش مصنوعی: به دل من که مانند آتش می‌سوزد رحم کن، تا این آتش همچون صاعقه بر تو آسیب نزند و خرمن زندگی‌ات را نابود نکند.

هوش مصنوعی: من هیچ چیزی جز زاری و ناله ندارم، وقتی به دام پنجۀ قوی تو بیفتم، چه کار کنم؟

هوش مصنوعی: من دردی می‌کشم و می‌دانم که تنها به کسانی که توانایی پذیرش آن را دارند، خوشی و آرامش واقعی می‌رسد.

هوش مصنوعی: دست من چه زمانی به موهای بلند تو می‌رسد که حتی نسیم هم با احترام دور تو بگردد.

هوش مصنوعی: زهره تمایل دارد هر روز به گیسوی زیبا و پرمعنایش بمالد و خاک آن مکان را پاک کند که محل سکونت تو بوده است.

هوش مصنوعی: هر صبحگاه، نسیم تازه‌ای به شکوفه‌های ناز گلی می‌بخشد که از پیراهن تو می‌وزد.