شمارهٔ ۷۷۴

هوش مصنوعی: ای دل، از عمر گرانبهایت چه به دست آورده‌ای؟ جز سخنان بی‌محتوا چیزی نصیبت نیست.

هوش مصنوعی: در اطراف و دور و بر دنیا سفر کردی، اما در پایان به جز غم و اندوه چه دستاوردی داشتی؟

هوش مصنوعی: برایت دیر است که مجانین با نیت خاصی دور تو جمع شده‌اند و به خاطر اینکه تو خردمند هستی، نام تو را در فهرست خود ثبت کردند.

هوش مصنوعی: برای انسان شریف، خوردن بره و مرغ جایز است، اما تو اگر همه چیز را بی‌حساب بخوری و به ذبح صحیح اهمیت ندهی، ناخواسته به گناه افتاده‌ای.

هوش مصنوعی: دل آلوده به گناه را کجا می‌خواهی ببری؟ دلِ شفاف و خالصی از تو می‌خواهد که بدون فریب و دروغ باشد.

هوش مصنوعی: از تو تا به حال چه مصیبت‌هایی بر سرم آمده است! اگر تو بیشتر از من به یادم نباشی، بهتر است.

هوش مصنوعی: اگر از درونم صدایی برآید، می‌گوید: ای عقل، در برابر ما بی‌ادبی می‌کنی، تو که لایق فهم نیستی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم برای دل سوخته‌ام آبی بیاورم، باید بر افکارم تلاش کنم و به تو بگویم که ای نادان، شتاب نکن.

هوش مصنوعی: از این دو دشواری که کنار گذاشتم، جز صبر چیزی دیگر نیست. اگر صبر داشتم، هیچ‌گاه کارها این‌قدر سخت نمی‌شد.

هوش مصنوعی: باید از بازی با احساسات و غم و اندوه دست برداری، زیرا اکنون زمان آن است که دل خود را از زیبایی‌ها و شادی‌ها بشناسی و از تلخی‌ها دوری کنی.

هوش مصنوعی: در حال حاضر نمی‌توان با زیبایی‌هایی که در ظاهر وجود دارند، درگیر شد؛ زیرا این کار نادرست است. دست‌درازی به زلف و جمال معشوقان درست نیست.