شمارهٔ ۵۴

هوش مصنوعی: ما رفتیم و تو خود می‌دانی که چه بر سر دل شادمان ما آمده است. بخت بد، ما را به کجا می‌کشاند و چگونه به روزگار نیکو دسترسی نداریم.

هوش مصنوعی: چشمان تو مانند دُر است و من از زیبایی آن می‌خواهم، هر کسی که به ما سلامی بدهد، باید قدمش را بپذیرم.

هوش مصنوعی: من به وداع نزدیک شده‌ام و از تو می‌خواهم که دعا کنی. امیدوارم که وفا در کنار تو باشد و خداوند ما را یاری دهد.

هوش مصنوعی: آسمان سرگردان چرا به ما حسادت می‌کند؟ چون در تنهایی دلنشین ما، لذتی می‌بیند که او را می‌رباید.

هوش مصنوعی: اگر همه مردم جهان به ما ظلم کنند، باز هم این ستمی که بر ما می‌رود، از انصاف فراتر نیست.

هوش مصنوعی: اگر تمام عالم هم زیر و زبر شود، باز هم نمی‌توانیم از فکر و عشق تو دل بکنیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که بگوید به سفر رفته، یا به دلایل دیگری خود را نگران کند، باید بداند که نمی‌تواند از در ما خارج شود و دلیلی برای ناراحتی نیست.