شمارهٔ ۴۰۰

هوش مصنوعی: مدت زمانی طولانی گذشت تا تو یاد ما را نکردی، و از آنطرف، آدابی را پایه‌گذاری کرده‌ای.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تو هیچ نقصی در کارهای خود نمی‌بینی، اما به هر حال باید از تو تشکر کرد و تبریک گفت.

هوش مصنوعی: من بارها از یار بی‌آزار توبه کرده‌ام، اما افسوس که از محبت او دور می‌شوم و آن را سست می‌انگارم.

هوش مصنوعی: من بر شعله‌های دل خود آب می‌پاشم و چون باد، خاک بر سر می‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر تو عهد و پیمان را شکستی و اوضاع را به هم زدی، چه می‌توان گفت؟ امیدوارم که بدی به سراغ تو نیاید.

هوش مصنوعی: من جان گرامی‌ام را به باد فنا سپردم و همه چیز را بیهوده و بی‌ثمر فدای تو کردم، مانند فرهادی که برای عشق خود سختی‌ها را تحمل کرد.

هوش مصنوعی: بگذار ببینم دیگر عاشقان چگونه از بی‌رحمی و سرسختی تو رهایی می‌یابند.

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی دروغ بگویی و راست را کج جلوه دهی؟ ما روزگاری با تو بودیم و از دل شاد زندگی می‌کردیم.

هوش مصنوعی: خودت را به خاطر چند مشکل کوچک نترسان و از خدا بترس، چون خداوند به تو پیامبر الهی را نفرستاده است تا تو را از این مسائل بترساند.

هوش مصنوعی: عاشقان را با یک نگاه جادوئی و فریبنده‌ات مسحور کرده‌ای، چه هنرمند بزرگی هستی!

هوش مصنوعی: ای نزاری، تا زمانی که لا اله الا الله را در دل داری، باید مراقب چشم زخم‌ها باشی که به تو آسیب می‌زنند.