شمارهٔ ۵۷۶

هوش مصنوعی: گریه و ناله‌ی پشیمانی از مردان بزرگ و جوانان سر برمی‌آید، بله، به همان اندازه که خورشید بر می‌خیزد.

هوش مصنوعی: عشق لحظه‌ای بوجود می‌آید که بوی محبت را استشمام کند، به گونه‌ای که خواب‌آلودگان از خواب بیدار شوند.

هوش مصنوعی: از دلِ پر از انتظار و حسرت، صدایی غم‌انگیز از بدن خاندان بوتراب بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی از دارایی‌های ظالم باقی نمانده که صدای اعتراض و شورش بر ضد آنها بلند شود.

هوش مصنوعی: طوفان عشق می‌تواند عقل را بسوزاند و آتشِ عاشقانه در دل‌ها حتی از آب هم بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر عشق به شدت و به طور پیوسته به جان انسان بزند، از این خرابه‌های ویران دود و آتش برخواهد خاست.

هوش مصنوعی: اگر حسود برای کسی قرعه‌ای بیندازد تا به نوعی سرنوشت او را پیش‌بینی کند، نتیجه‌اش عذاب و بدبختی برای او خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر کس در مورد ما بد بگوید و انتظار عذاب و مجازات داشته باشد، از خوبی‌ها و پاداش‌ها بهره‌مند خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر آه و ناله‌های من در جایی آزاد شود، دود شراب از خانه‌ای بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: ما در مکان‌های ناامن عشق قرار داریم و با وجود دشمنان، جان خود را از جسم جدا میکنیم تا در نهایت به بلندی و شگفتی برسیم.

هوش مصنوعی: محفل ما از بهشت زیباتر است، چرا که هر لحظه دختری زیبا و دلربا از پرده بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: گوشه‌ای از دل‌تنگی و غم فراق را با ناله‌ای ملایم از زیر ساز به نمایش بگذارید، همان‌طور که نغمه‌های ساز به هوا بلند می‌شوند.

هوش مصنوعی: اگر روزی دوباره شانس به روی من لبخند بزند، خوشحالی و خوشبختی از گشایش در جدیدی به سمت من خواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر فطرت او با وضعیتش سازگار باشد، دعای مظلوم حتماً مستجاب می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت و شانس به ما کمک نکند، هیچ‌گونه کوشش و تدبیری نمی‌تواند وضعیت آشفته را آرام کند.