شمارهٔ ۶۹۵

هوش مصنوعی: هیهات! ای نزار، به او نگاه کن که چقدر زیباست. زلفش را بکش، لبش را بزن و از او بوسه بگیر.

هوش مصنوعی: هرچند او زیباست، اما فریب زیبایی‌اش را نخور و سعی کن بی‌هدف نمانی؛ پس نگذار که به این زیبایی مغرور شوی.

هوش مصنوعی: از تیر نگاه خیره و جاذبش فرار نکن، هرچند که ابروهایش به شکل کمانی قوس خورده و تا گوشش کشیده شده است.

هوش مصنوعی: اگر از لب‌های شیرین او بوسه نگیری، چطور می‌توانی طعم شیرینی یا شادی دهانش را درک کنی؟

هوش مصنوعی: هرکس که طعم شیرینی یا بوی نمک را تجربه کرده باشد، می‌داند که چه لذتی دارد و فقط کسی که این مزه را چشیده باشد، می‌تواند آن را درک کند.

هوش مصنوعی: فرهاد، چون به لب‌های شیرین او نزدیک شد، به هر کسی که خبر خوشی از او داد، زبانش به شکرگزاری باز شد.

هوش مصنوعی: کسی که بوسه‌ای می‌زند، به نظرش در حال باور داشتن است، در حالی‌که کسی که بوسه نمی‌زند، فقط گمان می‌کند که احساسش واقعی است.

هوش مصنوعی: اگرچه هر مژه‌اش به تیرهای تند شبیه است و می‌تواند آزاردهنده باشد، اما نباید از جاذبۀ نگاه جذاب او دور شد و نباید دست از محبت او برداشت.

هوش مصنوعی: بیچاره نزاری چه می‌تواند از وصال بگوید، در حالی که هرگز به کناری نرسیده و از میانش جدا نشده است.