شمارهٔ ۶۵۲

هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و نسیم خوشبو در حال وزیدن است. روح انسان مشتاق است که به آرامش و راحتی دست یابد.

هوش مصنوعی: در این زمان خوش، به ارتباط شیرین و دلنشین توجه کن و از ما دوری نکن.

هوش مصنوعی: صلح را نزدیک بیاور و آرامش را برقرار کن، هرچند که در میان بزرگ‌منشان، جنگ و ستیز چیز جدیدی نیست.

هوش مصنوعی: دل من به هیچ‌کس غیر از تو آرام نمی‌گیرد؛ زیبایی تو به قدری دل‌انگیز است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین آن شود.

هوش مصنوعی: عشق تو مانند آتش در پنبه‌ی خشک، در عمق جانم شعله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: قیس به حدی دچار عشق شده که حالتی وحشیانه به خود گرفته و دیگر نمی‌تواند از این عشق فرار کند. او هیچ راهی برای نجات از این احساس ندارد.

هوش مصنوعی: از گوشه‌های گیاهش بر سر شوق و محبوبیت تو در تبریز، عطر و بوی خوشی می‌افشاند.

هوش مصنوعی: شیرینی لب‌های تو باعث شده که طعم شیرینی از دهان پرویز خارج شود.

هوش مصنوعی: تویی که زیبایی‌ات را ندیده‌ای، حتی اگر از کناره‌های باد هم عبور کنی، باز هم شیرینی وجود تو حس نشود.

هوش مصنوعی: زندگی دلپذیر و شیرین من به خاطر لب تو که طعم تلخی دارد، تلخ و ناخوشایند شده است، هرچند که شیرینی خاصی در وجود تو نهفته است.

هوش مصنوعی: سرم را به پای تو قربان می‌کنم، بیا و رسم قیامت را تازه کن، برخیز و احیا کن.