شمارهٔ ۱۱۵۲

هوش مصنوعی: من نه یک دریا هستم که با هر بادی به هم بریزم، بلکه مثل کوهی از فولاد هستم که نمی‌شکند و محکم است.

هوش مصنوعی: من دچار اشتباه شدم که دل بی‌تاب من مانند آب کدر می‌شود، اگر بادی بوزد و آن را به بیرون پرتاب کند.

هوش مصنوعی: صبر من را می‌توان به یک پایه محکم بر روی امواج دریا تشبیه کرد. یعنی مانند یک بنیاد قوی است که در برابر تلاطم‌های دریا ایستاده و نمی‌لرزد.

هوش مصنوعی: اگر شیفتگی و عشق در وجودم نبود، تو به من از طبیعت و خرد، خدای بزرگی نمی‌فرستادی.

هوش مصنوعی: هرچند عقل منبع اصلی خلقت اوست، اما عشق چه نقشی دارد که در ابتدا به او سپرده شده است؟

هوش مصنوعی: اگر عشق تنها به خاطر وجود جسمی ارزشمند بود، هرگز به دنیای روح‌ها و معنویت قدم نمی‌گذاشتی.

هوش مصنوعی: چرا من از درد خود ناله کنم که دوستی دارم و این درد مرا تنها می‌گذارد و غریب فریاد نمی‌زند؟

هوش مصنوعی: هنوز نتوانسته‌ام به شیرینی جانم از خودم چیزی بسازم، مانند فرهاد که عاشقانه برای شیرین تلاش می‌کرد.

هوش مصنوعی: شگفتا که به پیروزی و خوش شانسی پادشاه سخاوتمندی نمی‌توان اعتماد کرد، مگر اینکه بنده‌ای مانند نزار به او خدمت کند.