شمارهٔ ۱۰۰۰

هوش مصنوعی: من به کسی نیاز دارم که در کنارم باشد و با عشق و محبتش غم‌هایم را از بین ببرد؛ او باید شب‌ها در کنارم باشد و دل را به آرامش بخشد.

هوش مصنوعی: دل شاد و آرامی که وقتی از خواب بیدار می‌شود، با نگاهی زیبا و دلربا، احساس خمار و کسالت من را برطرف کند، بسیار لذت‌بخش است.

هوش مصنوعی: اگر روز قیامت بیاید، ای خدا، به من همین بخت و شانس را بده که به امید آن هستم.

هوش مصنوعی: در این دنیا چیزی جز همراهی نوشیدنی‌ام ندارم و از یاری او نمی‌توانم فرار کنم، زیرا این نخواستن من است.

هوش مصنوعی: علاقه‌ام به دست آوردن چیزهای دنیوی قطع شده است، جز اینکه از روح سرزندگی‌ بخشی که در شراب وجود دارد، بهره‌مند باشم. همان شراب است که دل امیدوارم را زنده نگه می‌دارد.

هوش مصنوعی: جوانی من سپری شد و اکنون در دوران پیری با حسرت یاد آن ایام را می‌کنم. افسوس به روزگار من! افسوس به روزگار من!

هوش مصنوعی: من فقط همین درد و غم و اندوه را در دل دارم و به جز این، هیچ نام و نشانی از خودم نمی‌شناسم که یادگاری از من بماند.

هوش مصنوعی: من شگفت‌زده‌ام که اگر روزی دوباره بازار کار و زندگی‌ام رونق بگیرد، چرا که تقدیر کاملاً اوضاع را به هم ریخته و کارهای من را برهم زده است.

هوش مصنوعی: نیش زدن به انگشت خود به خاطر پشیمانی فایده‌ای ندارد. وقتی که کنترل دل و احساساتم از دستم خارج شده است، دیگر چه سودی دارد؟

هوش مصنوعی: به خاطر شدت تشنگی، دل من مثل آتشی از حسرت پر شده است و هیچ‌ چیز نمی‌تواند آرامم کند؛ حتی اگر درباره آب تازه حرف بزنند.

هوش مصنوعی: به جز درباره‌ی محبت و دوستی خودم صحبت نکن، زیرا هر سخنی غیر از این، گمراه‌کننده خواهد بود. وقتی که صحبت می‌کنی، فقط درباره‌ی دوستی من سخن بگو.

هوش مصنوعی: من از این نصیحت چه می‌دانم، زیرا به حال خودم بستگی دارد. در حقیقت، جوهره‌ و خرد من از بند توانایی‌ام خارج شده است.