شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: عشق تو به ناگاه وارد دل من شد و در عمق وجودم جا گرفت. آن عشق بی‌رحمانه من را به زمین انداخت و به من بی‌احترامی کرد.

هوش مصنوعی: آنجا که دلگیر و غمگین بودم، جامی پر از غم به من داد و باعث شد که سرمست شوم. و وقتی دیوانه شدم، حالتی شبیه دیوانگی پیدا کردم که انسان در حال مستی دارد.

هوش مصنوعی: عشق نیاز به تجربه و پختگی دارد و من اگر نتوانم آتش شور و شوق را در وجودم احساس کنم، همیشه در حالت ناپختگی و خامی باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: او به گونه‌ای من را از خودم دور ساخت و به خودم نزدیک کرد، ناچار برای رهایی از خودم و دیگران تلاش کردم.

هوش مصنوعی: آن‌ها تمام وجودم را گرفته‌اند و من دیگر نمی‌توانم خودم را بشناسم. چون قبلاً به خودم فریب می‌دادم و به خودم می‌بالیدم.

هوش مصنوعی: تمامی نام‌ها و ننگ‌ها، فخر و عار، خشک و تر، همه چیز از بین رفت و در هم شکست؛ چون آز و حرص و همچنین خوب و بد، زیبا و زشت نیز در هم فروریخت.

هوش مصنوعی: تا چه اندازه عشق می‌تواند شگفت‌انگیز و سوزناک باشد، حال آن‌که خود عشق وضعیت وجود و عدم را در بر دارد. عشق هم هست و هم نیست، و در معنای عمیق‌تر، وجود و عدم را در هم می‌آمیزد.

هوش مصنوعی: عشق تو کاملاً متفاوت و برتر از سایر عشق‌هاست و این عشق، لذتی شیرین و شگفت‌انگیز دارد که هیچ‌گاه نمی‌تواند محو شود.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم با تو در پیوند بمانم، از همه چیز این دنیا قطع رابطه می‌کنم. چون کسی که در عشق تو ارتباطش جاودانه است، چه کسی می‌تواند مانند تو عهد و پیمان ببندد؟