شمارهٔ ۹۸۶

هوش مصنوعی: آی دل نالان، به خاطر وابستگی به سرزمین خود، فریاد نزن و خود را در محدودیت‌ها و دلتنگی‌ها محبوس نکن.

هوش مصنوعی: ما و تو فاصله‌ها و موانعی داریم که بین ما قرار گرفته‌اند. این موانع را از میان بردار.

هوش مصنوعی: هیچ چیز به اندازه خودخواهی و عده‌ای از ماها نمی‌تواند مانع رسیدن به کمال باشد.

هوش مصنوعی: دعویِ صداقت و عشق نکن، زیرا اگر خود را نشان بدهی و به ریا پردازی، از جانت مایه نگذار.

هوش مصنوعی: یا برو و برنگرد، یا اگر می‌خواهی بمانی، کم‌کم جان بگیر و از بدن رها شو.

هوش مصنوعی: به محبت و عشق بپیوند یا خودت را از من جدا کن و راه خود را برگزین.

هوش مصنوعی: در مسیر صداقت و عشق، به تمایز میان کفر و دین یا مرد و زن توجه نکن.

هوش مصنوعی: تو از بخشش بویی به مشام می‌رسانی، اما در حقیقت، خود را به عنوان فردی سخاوتمند معرفی می‌کنی در حالی که در واقعیتی، کردار و رفتار تو نشان از بخالت دارد.

هوش مصنوعی: دوستت ممکن است از نزدیکترین همسایه‌ات در رنج باشد و روح تو نیز از همراهی با کسی که در کنار توست، در سختی و مشکل به سر ببرد.

هوش مصنوعی: با چه کسی می‌توانم صحبت کنم که من سال‌ها و ماه‌ها در عذابی از دل خودم هستم؟

هوش مصنوعی: من از هر گونه علم و دانشی خالی شدم و هیچ رازی برایم نه مخفی مانده و نه آشکار.

هوش مصنوعی: حتی اگر صدفی خالی و بی‌ارزش شود، ارزش گوهر درون آن همچنان کاهش نمی‌یابد.

هوش مصنوعی: چه داستانی را بگویم که دل نزار و پر از درد، کارش به جانم رسیده است.