شمارهٔ ۶۱۴

هوش مصنوعی: روزی آن چهره زیبا به ما باز خواهد گشت، شاید هم از ما درباره سرنوشت خود بپرسد.

هوش مصنوعی: در کنار ما کسی نمی‌تواند بماند، مگر اینکه از ما دور شود یا از دشمنانش بترسد یا اینکه از ما خسته و دل‌زده شده باشد.

هوش مصنوعی: به طور بیهوده خود را به زحمت می‌اندازم و هر روز سعی می‌کنم دلم را آرام کنم. به خود می‌گویم صبر کن، شاید فردا تغییر و بهبودی اتفاق بیفتد.

هوش مصنوعی: وقتی که به من در کنار خود اعتماد داشتم، حالا که از من دور شده است، دیگر نمی‌توانم احساس تنهایی و غم را تحمل کنم. نمی‌خواهم در این وضعیت تنها بمانم.

هوش مصنوعی: من از بادِ صبا خواسته‌ام که هر صبح بر سرِ او بگرید و به یاد او، نوشیدنی خوشمزه‌ای به او تقدیم کند.

هوش مصنوعی: شراب تلخی است که به خاطر خاصیتش من را شاد می‌کند. آیا نمی‌دانی که به خاطر این شراب، ابرویت ترش شده است؟

هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر عشق آن معشوق شیرین‌زبان، دل فرهاد به تپش می‌آید و این عشق، او را از خودش بی‌خود می‌کند، گویی همه چیز در او به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: هرگز ممکن نیست اگر نسیم خوش بوی عرق‌چینش را به ما برساند، این باد معجزه‌آسا مردگان را زنده کند.

هوش مصنوعی: دلم را به گرفتاری‌ها سپرده‌ام و بدنم را در عذابی قرار داده‌ام، شاید او روزی به یاد نزار بیفتد.