شمارهٔ ۱۰۴۶

هوش مصنوعی: ای دل آرزومند من، چرا به زیبایی تو دل خوش کرده‌ای؟ این زیبایی باعث ایجاد شهرت بد و رسوایی من شده است.

هوش مصنوعی: تو با شعله‌ای که بر سر داری، فتنه‌گری و یاد رنجی را که به خاطر تنهایی‌ات کشیدم، زنده کرده‌ای.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از تو بهره‌ای ببرم، چون نسبت به آرامش و سادگی‌ام مغرور نخواهم شد. من نیز به خاطر صبر و استقامت تو مغرور نخواهم بود.

هوش مصنوعی: من منتظر می‌مانم تا ببینم کار بسته‌ام چه زمانی باز می‌شود و امیدوارم که این باز شدن به واسطه‌ی تدبیر و مهارت تو باشد.

هوش مصنوعی: به دلیل ظلم و بی‌عدالتی‌های تو، دیگر طاقت من تمام شده و عمر باارزش من تحت تاثیر خودسری‌های تو به هدر رفته است.

هوش مصنوعی: من مدت زیادی را به خاطر بی‌مهری‌های تو تحمل کردم، اما دل من هرگز نتوانسته است با تو که خودت همیشه بی‌ثباتی، آرام بگیرد.

هوش مصنوعی: کیست که بتواند با تو دل و بازی کند، در حالی که تو به تنهایی از بسیاری دیگر واله و شیدا تری؟