شمارهٔ ۱۰۸۰

هوش مصنوعی: من برای دیدن تو که جانم را به آرزو زنده کرده‌ای، آمده‌ام و شدم همچون زلف‌های تو در بند و گرفتار زیبایی و جذابیتت.

هوش مصنوعی: بیشتر فریاد کن ای محبوب، زیرا اشتیاق من به تو آن‌قدر شدید است که در یک لحظه، همه چیز را قطع و پیوند می‌زند.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم دوری از چهره‌ات را تحمل کنم، خدا می‌داند که اگر نیازی به سوگند باشد، این را با کمال صداقت می‌گویم.

هوش مصنوعی: زمان زیادی باید بگذرد تا بتوانم آنچه که به خاطر اندوه خداوند بر من گذشته را دوباره بگویم.

هوش مصنوعی: هر لحظه که به آرزوهایم فکر می‌کنم، جانم به لب می‌رسد. می‌خواهم اینطور به نظر نرسد که از حضورت بی‌نیاز شده‌ام یا از تو راضی هستم.