شمارهٔ ۴۲۲

هوش مصنوعی: نه قسمت خوبی برای منِ بیچاره وجود دارد و نه کسی به یاد منِ درمانده می‌افتد.

هوش مصنوعی: بیا و ببین که چطور اشک‌های من بر روی زعفران‌ها می‌ریزد، همان‌طور که باران به گل‌های لاله می‌بارد.

هوش مصنوعی: مراد به دست آمده و من از آن بی‌خبرم؛ و همین حالتی است که سزاوار کسی است که در شب وصال از شکرگزاری غافل باشد.

هوش مصنوعی: شب وصال تو، ارزش و اهمیت دارد و من در خواب و خیالات خود غرق شده‌ام، اما مستی واقعی وجود ندارد، هرچند که چنین به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی تو کنارم هستی و من بی‌تاب و سرگردانم، عشق چگونه می‌تواند محو شود اگر نه اینکه او را به دل بسپارم.

هوش مصنوعی: می‌توانی با لبانی شیرین و خوش‌بو درمان کنی، در حالی که دوری و ناملایمات به تو آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: فرصتی نیست که دوباره خواب چهره‌ات را ببینم، و اگر به چشمانم بیایی، اشکم جاری نخواهد شد.

هوش مصنوعی: شبان دراز، در خواب ناز به سر می‌برد و بی‌خبر از دنیای اطراف است. او نمی‌داند که در دل شب، چقدر درد و غم در دل کسی وجود دارد که زار و نزار است و در رنج می‌خوابد.

هوش مصنوعی: از اشک‌های مژه‌های چشم او، مانند بارانی که ابرهای نمناک می‌بارند، دامن سیاه و خاکی قهستان را به خون آغشته می‌کند.