شمارهٔ ۱۰۵۹

هوش مصنوعی: ما از اینجا می‌رویم و بدون اینکه با تو خداحافظی کنیم، دیگر فرصتی برای گفتن وداع نداریم. حالا جان‌مان در دل‌مان مانده و نمی‌توانیم آهی بکشیم.

هوش مصنوعی: نه چهره‌ای دارم که بخواهم به دیار دوست پشت کنم، نه چشمی دارم که بتواند در نگاه کسی خیره شود.

هوش مصنوعی: من از چشمانم به اندازه‌ی یک گوهری باارزش می‌ریزم و از خون دل، صفحه‌ای را سیاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم به کجا بروم و نزد چه کسی از درد دل خود شکایت کنم، زیرا حالتی آشفته و نابسامان دارم.

هوش مصنوعی: اگر ناچار به سفر رفتم، باید خود را برای ناکامی آماده کنم، چون به عادت همیشگی ممکن است با مشکلاتی مواجه شوم.

هوش مصنوعی: بیا، فرمانده سپاه، به منِ بی‌دل اهمیت بده و پادشاه کشور هم به منِ بیچاره توجه کن.

هوش مصنوعی: زندگی همیشه با من مدارا نمی‌کند و سختی‌ها و ناملایماتش کم نیست. هر چه جلوتر می‌روم، درد و ناله‌ام بلندتر می‌شود و به دادخواهی می‌رسد.

هوش مصنوعی: عشق به عنوان حاکم بر وجود من، تمام وجودم را در بر گرفته و در میان جان و دلم، جایگاهی قرار داده است.

هوش مصنوعی: هرگاه که نور خورشید بر من بتابد و صبح را روشن کند، می‌توانم هر چیزی را با آن مقایسه کنم.

هوش مصنوعی: وقتی یاد زلف‌های خوشبو و عنبرین تو به یادم می‌آید، مانند این است که هنگامی که پرده‌ی چادر مشکی کنار می‌رود، چهره‌ی ماه نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: در خواب، تو را دیدم و همچنین نه تنها تو را، بلکه خواب‌ها هم به دور از واقعیت هستند. اشک‌های من به آرامی بر این موضوع شهادت می‌دهند.

هوش مصنوعی: نزاری دیوانه‌تر از قبل شده و دلیلش خواب آسوده دیشب است، او نمی‌داند که معشوقش چطور او را از مسیر خود منحرف کرده است.