شمارهٔ ۱۰۲۷

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم صبر کنم در حالی که دیگر از تحمل فراتر رفته‌ام؟ عشق من در سایه پنهان شده و به من پشت کرده است، حالا در دروازه‌ای ایستاده‌ام و با غم و اندوه به او نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: کسی که برایم پیامی می‌آورد، رازدار من نیست و من نمی‌توانم با او حس نزدیکی داشته باشم. پس در این وضعیت که بدون یاری و همدم هستم، تحملم دیگر نمی‌تواند بیشتر از این ادامه یابد.

هوش مصنوعی: من انسانی هستم که از بهشت دور افتاده‌ام، اگر بتوانم خودم را درست ببینم، شاید دوباره به بهشت برسم.

هوش مصنوعی: ای دلبر، از من یک نکته را بشنو؛ اگر این سخن حقیقت دارد، با انصاف به این راز غم‌انگیز گوش بده.

هوش مصنوعی: می‌توانی به یک فرد نیازمند کمک کنی و او را رها نکنی، همچنین می‌توانی محبت و دوستی به خرج دهی و از کینه و دشمنی دوری کنی.

هوش مصنوعی: چند وقت می‌خواهم با دوری و جدایی تو همسفر و همدل باشم؟ چند مدت می‌خواهم با خیال تو همراه و هم‌نشین باشم؟

هوش مصنوعی: اگر کسی مانند تو را داشته باشم، این عادلانه نیست که حسود در پشت سر من باشد و رقیبم در کمین نشسته باشد.

هوش مصنوعی: تو معشوقی هستی که دل‌ها را به خود جلب می‌کنی و همه ویژگی‌های زیبا و دل‌نشینی داری که در هیچ‌جای دیگر زمین پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: کیست که بگوید درباره کسی که وجود ناقصش را با سخنان بی‌مورد و بی‌ارزش پر کرده، دروغ می‌گوید و حرف‌های پوچ می‌زند؟

هوش مصنوعی: مثل مجنونی که در شراب عشق سرگشته است، اگر در زیبایی و جذابیت عشق کسی را نبیند، بیا و بین حال مسکین نزاری را ببین.