شمارهٔ ۱۱۰۹

هوش مصنوعی: آب انگور در شیشه به زیبایی و درخشندگی جیوه‌ای که درون ظرفی می‌لرزد، شبیه است.

هوش مصنوعی: دوست صمیمی‌ام در رقابت با دیگران بی‌نظیر و مهربان است و هیچ‌کس نمی‌تواند با او به کینه و دشمنی برآید.

هوش مصنوعی: من و جام شراب، هر کسی برای خود نیاز به غذایی دارد، مثل مرغ و چینه که به غذایی نیاز دارند.

هوش مصنوعی: من در گوشه گلخن نشسته‌ام و به خودم مشغول هستم، در حالی که لباس من پاره و کفش‌هایم وصله‌دار شده‌اند.

هوش مصنوعی: لباس‌های زینتی و کلاه‌های جالب از این نوع برای من در انبار وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگرچه ثروتی ندارم، اما در دل زمین ذخایر و گنج‌های زیادی دارم که رقیبان بسیاری به دنبال آن هستند.

هوش مصنوعی: دیگران برای خود دارای اموالی و کالاهایی هستند، اما من در دل خود گنجی را از حکمت دارم که مانند یک کشتی ارزشمند است.

هوش مصنوعی: به جز زیبایی و جذابیت ظاهری و اشک‌های نقره‌ای، هیچ چیز دیگری برایم ارزشمند نیست. نه زیبایی برایم اهمیت دارد و نه ثروت.

هوش مصنوعی: من رقیب های دروغین را که به ظاهر دوست جلوه می‌کنند، خیلی دوست دارم، اما واقعاً اینگونه نیست.

هوش مصنوعی: خدایا، نزاری به تو امید دارد و اگر بخواهی، می‌توانی او را از این وضعیت سخت نجات دهی.

هوش مصنوعی: از او یک نفس به امید رحمتی، و از تو یک نگاه در لحظه آخر.

هوش مصنوعی: تو می‌دانی و من هم می‌دانم که از این گنجینه پنهان در دل من بی‌نصیب نخواهم ماند.

هوش مصنوعی: مستحق به حق خود دست می‌یابد و من در دل خود محبت و ولایت تو را جا داده‌ام.