شمارهٔ ۲۹۰

هوش مصنوعی: قد تو بر ماه تابان بلند است و هیچ کس چنین سرو خرامانی را ندیده است.

هوش مصنوعی: خداوند بزرگ، کسی است که از خاک این موجودات لطیف و نازک را خلق کرده است.

هوش مصنوعی: دست کسی که از درخت طوبی (درخت بهشت) میوه شفتالو (هلوی شیرین) چیده باشد، خوشحال و خنک است.

هوش مصنوعی: دل من از غیرت پر شده و مانند آتش باغی است که با دیدن جمال تو، خاموش شده است.

هوش مصنوعی: دلم برای تو و یاد تو به شدت درگیر است و شب‌ها وقتی قلم در دست دارم، افکار و احساساتم به طور مداوم به سمت تو و یاد تو پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: لبان تو همچون چشمه‌ای زنده و پرطراوت هستند، زیرا زیبایی و طراوتی که در چهره‌ات وجود دارد، به مانند سبزی و شکوفایی طبیعت به دل می‌نشیند.

هوش مصنوعی: بالاخره کنارم از یاقوت پر شد، به خاطر تمامی اشک‌هایی که از چشمانم ریخته است.

هوش مصنوعی: نگاهی به کسی که به خاطر تو دلیلی برای نگاه کردن به دنیا ندارد، از غبار خاک کوی تو چشمی آماده دیده شده است.