شمارهٔ ۳۷۳

هوش مصنوعی: ای جانا، دل چه آتش و سوزی دارد زمانی که تو در اینجا نیستی. ما، آنچه از دلتنگی در身体 داریم، چقدر کم است وقتی در پناه تو هستیم.

هوش مصنوعی: با چشمانی پر از اشک و قلبی پر از آتش، از سینه‌ای پاک و سفید تو می‌گویم و از چشمان سیاه تو.

هوش مصنوعی: هر روز صبح، کسانی بی‌شماری هستند که با دلbroken و ناراحت با یاد تو از خانه بیرون می‌روند.

هوش مصنوعی: پس از آنکه با تو بودم، بی‌وقفه و به صورت گاه و بی‌گاه، به رضایت رسیدم و این را می‌پذیرم چون تو را در مسیرت می‌بینم.

هوش مصنوعی: در سختی و رنجی که دارم، به خاطر موهای بلندت و همچنین به خاطر قامت باریک و ابروهای زیبایت، این مشکلات را تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من مانند سرو خشک در دل دشت هستم و مانند ماه نو ضعیف و کم‌نور. به خاطر قد بلندت مانند سرو و به خاطر رویت مانند ماه زیباست.

هوش مصنوعی: رنج و عذاب برای دانایان و خردمندان وجود دارد، اما گنج و ثروتی که برای عاشقان و دلدادگان پدید می‌آید، مانند یاقوت باارزش است. من به خاطر تو عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که ناهید (زهره) به تماشا می‌نشیند و موسیقی را می‌شنود، خورشید به دورش می‌رقصد و به زیبایی و مقام تو احترام می‌گذارد.

هوش مصنوعی: سربازان خود را آماده کن و همیشه برای جنگ آماده باش، چرا که فکر کردن به گذر زمان و سال و ماه در این لحظه جایز نیست.

هوش مصنوعی: آیا نمی‌دانی که در میانه درگیری و نبردی که با من داری، چشمان پر از غم تو به مانند سلاح‌های مویی است که در صفوف سپاه تو قرار دارد؟

هوش مصنوعی: نزاری از عشق تو به شدت آسیب می‌بیند هر بار که در مجلس پادشاهی‌ات، چهره‌ی محبوب را می‌بیند.