شمارهٔ ۴۸۹

هوش مصنوعی: اگرچه هزار جان هم داشته باشم، اما اگر حلقۀ کمر تو در میانه باشد، همه آن جان‌ها بی‌ارزشند.

هوش مصنوعی: اگر استخوان‌های بدنم هم مثل سرمه در خاک دفن شود، باز هم بوی تو در جانم خواهد ماند.

هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که تصویر شیرین تو هنوز در دل من زنده است، آن‌گونه که چهره‌ات در ذهنم نقش بسته است.

هوش مصنوعی: زلف‌های تو مانند تله‌ای بر گردنم افتاده است و شبیه به خونی است که به گردن کسی می‌چکد که همیشه در سختی و ظلم قرار دارد.

هوش مصنوعی: وقتی تو در زندگی‌ام بیایی، من به گونه‌ای از میان می‌روم که این نشان‌دهنده عشق ابدی باشد.

هوش مصنوعی: جهان به خاطر زیبایی و درخشندگی تو شاداب است و برای کسی که مانند تو باشد، در این دنیا جایی نخواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر دندان‌هایت شیرین نیست، چرا در کناره‌ی چشمه‌ی خضر، سبزه و شادابی وجود دارد؟

هوش مصنوعی: لب‌های او مانند آینه‌ای هستند که به تیغ خنکی خضر هم شباهت دارد، و کسی که جرعه‌های حیات بخشش در دهانش جاری است، از آن خالی نیست.

هوش مصنوعی: هرچند که من دلم نمی‌خواهد، لطفاً اجازه نده که باد صبحگاهی زلف‌های تو را به بازی بگیرد، زیرا غیرت و حساسیت من در این موضوع بیشتر از آن چیزی است که تو تصور کنی.

هوش مصنوعی: برای حفظ احترام و ارزش خود، از نزدیک شدن به افرادی که دیدگاه محدودی دارند دوری کن، زیرا گفتگو با آن‌ها می‌تواند به تو آسیب بزند، حتی اگر به ظاهر بدون هزینه باشد.

هوش مصنوعی: در آینه به چهره زیبا زیاد نگاه نکن، زیرا ممکن است عاشق به محبوبش بدگمان شود.

هوش مصنوعی: دوستی باید به گونه‌ای باشد که حضورش مانند روح باشد، یعنی هرچقدر هم نزدیک باشد، نباید به طور کامل قابل دیدن و درک شدن باشد.

هوش مصنوعی: بپذیر که عشق داستانی است که از دل نازکِ ما برمی‌خیزد و بی‌خود درباره‌اش سخن نگو، زیرا حرف‌های بی‌اساس تنها در دهان مدعیان می‌چرخد.

هوش مصنوعی: به دل و جانت گوش بده و داستانی را بشنو که از عمق جان بیان می‌شود و در آن رازهای عشق و عاشقان نهفته است.