شمارهٔ ۹۵۳

هوش مصنوعی: ای کسی که هرگز در شب‌های غم با دوستان همدرد نبودی، لطفاً برای یک لحظه هم که شده بر دل‌های بی‌چاره‌ها رحم کن.

هوش مصنوعی: تا چه اندازه از ظلم و تاریکی جدایی آسیب دیده‌ام، که دیگر نمی‌دانم تحمل ستم ستم‌کاران چه قدر ممکن است.

هوش مصنوعی: از زمانی که از کنارت رفته‌ام، هرگز اشک‌های من خشک نشده و آثار سنگینی بر چهره محبوبان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: من دلbroken و ناامید دارم و می‌دانم که در مسیر عشق، هیچ احتمالی برای کارهای کم‌اهمیت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: فریاد می‌زنم تا روز فرارسد و از درد جدایی به حدی گیج و سردرگم شوم که شب‌ها مانند ستاره‌های در حال حرکت باقی بمانند و از هم جدا نشوند.

هوش مصنوعی: با وجود تمام دردها و ناراحتی‌هایی که از جدایی حس می‌کنم و با وجود تمام ضعف و ناتوانی‌ام، هیچ اهمیتی به حرف‌ها و طعنه‌های کسانی که نظاره‌گر من هستند نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: به یاد کسی که غمگین و دل‌شکسته است، نباش؛ زیرا که ممکن است از دل‌نگرانی و یاد او، چیزهایی در دل تو باز شود که بهتر است فراموش کنی. تو هم نمی‌خواهی دلی چون دل او برای خودت داشته باشی.