شمارهٔ ۱۰۷۰

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو سرمست و خرابم، بدنم از شدت محبت آسیب دیده و دل من هم به خاطر عشق تو دچار درد و رنج شده است.

هوش مصنوعی: چشمی که غرق در اشک است و جانش به لبش رسیده، فاقد عقل و درک شده و دیگر نه غذایی می‌خورد و نه می‌خوابد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره‌ی تو در دل ابرها پیدا نشود، من دل‌نگرانم و رنگ رخی به خاطر حسرت بر چهره‌ام نشسته که مانند ماه روشن شده است.

هوش مصنوعی: اگر آب گل و سرخ در دسترس نمی‌بود، همیشه همدم من بودی، اما اکنون محیطی که باید من را احاطه کند، به یک خیال و سراب تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: روزی که زیبایی خاصی به چهره آورد، سایه‌ی تاریکی کنار رفت و همچون پرنده‌ای شکوهمند به پرواز درآمد، در حالی که به شکل یک کلاغ درآمده بود.

هوش مصنوعی: هر صبح ساقی، پیش من بیار و در دستم بریز از آن نوشیدنی که در ظرف سرخ رنگ ذوب شده است.

هوش مصنوعی: بهتر است همواره دل‌انگیزی و محبت در زندگی برقرار باشد، حتی اگر دنیای مادی پیرامون ما دایماً در حال ویرانی و نابودی باشد.

هوش مصنوعی: زهدی که به شدت خود را به آن می‌گیرد، به‌گونه‌ای درونی شده که پارسایان را نیز به طرز عجیبی تحت تأثیر قرار می‌دهد، مثل اینکه به یک طناب تبدیل شده باشد.

هوش مصنوعی: افرادی که دامنشان آلوده است، چه ارتباطی با ما دارند؟ در حالی که ما در تلاشیم تا بازی پاک و درستی را ادامه دهیم.

هوش مصنوعی: در گذشته، حالتی استوار و راست قامت داشتم، اما اکنون مانند موهای پیچیده و زیبا، دچار مشکلات و نوسانات شده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که دل تو گرفتار درد و رنج نبود، چنین نمی‌شد و اکنون مانند کشاورزان ناگهان به خطا افتاده‌ای.