شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو آه و فغان می‌کنم، ای عشق! این چه سرنوشتی است که برای من رقم خورده است؟ مانند طوفانی که همه چیز را در مسیر خود نابود می‌کند، نمی‌دانم چه تدبیری باید بیندیشم، این چه مصیبت و سختی است که بر من نازل شده است؟

هوش مصنوعی: هر جا که آتش عشق فرو می‌افتد، سنگ و گیاه به سرعت واکنش نشان می‌دهند و هیچ‌کدام نمی‌توانند در برابر آن مقاومت کنند.

هوش مصنوعی: آشفتگی و شور و هیجانی که از عشق بر دل سوختگان حاکم شده، باعث به پاخیزی و طوفانی از سرزنش و انتقاد شده است.

هوش مصنوعی: غمی که به عمق دریا فرو رفته، بر ساحل تحت تأثیر چیزی قرار نمی‌گیرد. از کسی بپرس که خوابش در دل دریاست، چرا که او خود این عمق را تجربه کرده است.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌داند که من با تو چه حال و روزی دارم. اگر هم بداند، شک نکن که عیب‌گویی نخواهد کرد و اگر عیب‌گویی کند، سزاوار آن است.

هوش مصنوعی: عشق بدون دردسر نمی‌تواند همراه باشد. وقتی که عشق به ما سراغ ملامت و سرزنش می‌آورد، نباید از آن فرار کنیم، چون این خود بخشی از راه و روش ماست.

هوش مصنوعی: اگر دیگران مرا سرزنش کنند یا عیب‌جویی کنند، برای من اهمیتی ندارد؛ چون حتی اگر به اندازه یک تار مو هم عیب داشته باشم، چیزی نمی‌توانند بگویند که مرا نگران کند.

هوش مصنوعی: اگر عشق من را از وجود خود آزاد کند، دیگر چه چیزی از معشوق باقی می‌ماند در حالی که او همیشه وجود دارد؟

هوش مصنوعی: اگر مانع و پوششی وجود داشته باشد، باید از میان برداشته شود؛ زیرا دیگر چیزی از نزاری ندارم که بخواهم درخواست کنم.

هوش مصنوعی: رازهای خاص و ویژه را نمی‌توان به این سادگی فاش کرد. بنابراین، بهتر است سکوت کرد، زیرا این مسائل در فهم عمومی و معمولی نمی‌گنجد.