شمارهٔ ۲۵۳

هوش مصنوعی: چه کاری می‌توانم بکنم با دل نگران و آشفته‌ام که دوباره درهم پیچیده و از من فاصله گرفته است؟

هوش مصنوعی: اگر در جوانی قدمی برمی‌داشتی، من می‌گفتم که در طبیعت جوانی شوری وجود دارد.

هوش مصنوعی: در روزگار پیری، حادثه‌ای برایم رخ داده که نمی‌توانم از آسیب و سختی‌هایی که دچارش شده‌ام، رهایی یابم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که از این سرگرمی‌ها دست بردارد، اما او هیچ توجهی نکرد و همانطور که بود، دوباره شکست خورد.

هوش مصنوعی: او نه به کسی توجه می‌کند، نه خجالت می‌کشد و نه به کسی رسیدگی می‌کند؛ تنها کارش همین است و جز این کاری ندارد.

هوش مصنوعی: نتیجه‌گیری از این جمله این است که در نهایت هر قلبی به چیزی وابسته است و این وابستگی ممکن است به یک چیز ناچیز و بی‌اهمیت باشد، همان‌طور که مگس بر روی مار نشسته است. این نشان می‌دهد که ممکن است عواطف و وابستگی‌های عمیق ما به مسائل جزئی و بی‌اهمیت ختم شود.

هوش مصنوعی: هیچ دلی نمی‌تواند از زیبایی ابروی کمان‌مدار و غم‌انگیز دل برباید، چرا که در نهایت، عشق به آن سختی‌ها و عذاب‌ها منجر می‌شود.

هوش مصنوعی: غصه‌هایی دارم به خاطر کسی که رفت و دوباره برگشت. حسادت من از این است که شکارچی نتوانست شکارش را بگیرد و او از دام فرار کرد.

هوش مصنوعی: رنگ الهی را نمی‌توان با نیرنگ و فریب تغییر داد و کسی که از ما آموخته، نمی‌تواند همان نقش را بر ما بزند.

هوش مصنوعی: هیچ اشکالی ندارد که کسی خاموش باشد، زیرا همه این حالتی که او دارد از سر شیدایی و مستیِ قدیمی است که ریشه‌اش به عالم ازلیت برمی‌گردد.