شمارهٔ ۱۰۷۹

هوش مصنوعی: می‌خواهم یک بار از کوچه‌اش بگذرم، حتی اگر تمام جمعیت دنیای خودم را دور کرده باشم.

هوش مصنوعی: در یک گوشه از میخانه، هر طرف افرادی نااهل و ولگرد با تو ملاقات می‌کنند و بدون علاقه به تو نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر فکرهای سطحی و کوتاه‌مدتم از راهم دور باشم؟ می‌خواهم یکباره با عقل و درک جدیدی تغییر کنم.

هوش مصنوعی: ما در حال تحمل هزینه‌ای هستیم و نشانه‌های این هزینه را به خود گرفته‌ایم. مانند تیر ملامت که از سینه‌ی ما بیرون آمده و ما به نوعی از خود دفاع می‌کنیم.

هوش مصنوعی: در واقع در شب‌های سخت و دشوار، همه چیز بی‌ثمر و بی‌معنا به نظر می‌رسد و دل پر از عشق و عشق‌آور به خواب رفته است.

هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که با دیدن تصویر زیبایی او، گویی خیال وصال و دیدار او شب تا صبح در ذهن تکرار می‌شود. به عبارتی، تصویر او باعث می‌شود که تمام شب در تفکر و آرزوی وصالش سپری شود.

هوش مصنوعی: ما هستیم و دلی غمگین که نه به کفر وابسته است و نه به دین. دل ما به خاطر بوی خوش لب شیرین همچون ابری که از شکر تهیه شده، شاداب و خوشحال می‌شود.

هوش مصنوعی: ای بیچاره، خودت را از مخفیگاه‌ها و مشکلاتت آزاد کن و مرا هم از این دو گذرگاه رها کن.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که از جان و تن خود می‌کافتی، حالا دست از این کار بردار و بر آتش زندگی‌ات بدمی. این آتش را درون خودت روشن کن.