شمارهٔ ۶۸۲

هوش مصنوعی: گل و گیاهی که از کنار چشمه حیوان روییده، در دل چشمه پر از آب زندگی‌اش قرار دارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از نابودی کامل خود به عنوان زندگی یاد کند، هرچند که این دو ویژگی از ویژگی‌های او خارج باشد.

هوش مصنوعی: هزاران نفر با میل و خواسته خود به سوی چشمه حیات رفتند، اما هیچ‌کدام آرزوی نجات خود را نکردند.

هوش مصنوعی: من چقدر تلاش کردم و نتوانستم از سرنوشت عشق خود دور بمانم. چه می‌توان کرد وقتی که صبر و استقامت کسی از دستش رفته باشد؟

هوش مصنوعی: کسی که به انجام کارهای نیک و عبادی مشغول بود، حالا به سرانجامی رسید که دیگر نمی‌توان آثار تلاش‌هایش را مشاهده کرد. همان‌طور که آب فرات به پایان می‌رسد و دیگر قابل دسترسی نیست، او نیز از دنیا رفته و دیگر در دسترس نیست.

هوش مصنوعی: تصور چهره تو، ای محبوب، برای من همچون پرستش بت است. من و خیال تو در این عشق شبیه به پرستش بت و معبودی هستیم که به آن وابسته‌ایم.

هوش مصنوعی: به خاطر پرستش بت و پیروی از رسوم نادرست، چه ایرادی وجود دارد؟ همین که افسوس می‌خورم به خاطر ثواب روزه و نماز که از دست رفته است.

هوش مصنوعی: اگر تو خطی را بنویسی، مردم به خاطر عشق و ارادت خود جانشان را فدای تو می‌کنند و معبدداران هم به حرمت تو به احترام می‌ایستند، همان‌طور که در برابر آتش مقدس احترام می‌گذارند.

هوش مصنوعی: بیا و از لبانت کام من را بگیر تا بر عدو پیروز شوم و حق مستحق را بده؛ چون پرداخت زکات واجب است.

هوش مصنوعی: من می‌بینم که رقیب دیرینه‌ام، که در آتش حسادت و کینه می‌سوزد، در حال شکايت از من است و به دنبال حق خود می‌باشد.

هوش مصنوعی: از دست او هیچ نفسی برنمی‌آید و از من هم، خوشحال هستم که صد هزار درد و بلا بر وجود ناقص او نازل شده است.

هوش مصنوعی: امشب به من اجازه بده تا به دنیای رویاهایم بروم و فردا هر چه خواستی بسوزان؛ چون وجود من در آتش از دست رفتن ندارد.

هوش مصنوعی: در زمان حال کمی به حال ما توجه کن؛ هزاران یاد از نزار (حسرت و اندوه) چه فایده‌ای پس از مرگش دارد؟