شمارهٔ ۵۹۸

هوش مصنوعی: هرچند که من در بندگی تو نیستم و از شروط بنده بودن پیروی نمی‌کنم، لطف و نوازش خود را بر من فراموش نکن.

هوش مصنوعی: انسان هیچ‌گاه از عیب و هنر خالی نیست، حتی اگر به نظر بی‌هنر بیاید، نباید از او ناامید شد.

هوش مصنوعی: من تنها گناهی که دارم، محبت به توست و اگر غیر از این بود، حتماً برای خودم عذرخواهی می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر برای من خطایی پیش بیاید، نمی‌توانم از دوستان دوری گزینم و از آن‌ها بی‌زار شوم.

هوش مصنوعی: زمانه از من روی گردان شد و روزگار به سرعت سپری شد. اگر تو هم دوباره محبت و توجهی کنی، خواهش می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو در کنار من به گونه‌ای انصاف را رعایت می‌کنی که در میان زینت‌های زیبا مانند مروارید باشی.

هوش مصنوعی: اما چون من از آغاز تو را عزیز دانسته‌ام، عزیز خود را این‌گونه خوار مکن.

هوش مصنوعی: به این نکته اشاره می‌کند که در روزگاری که توجه و محبت وجود داشت، از من کسی که دلش شکسته شده، به طور مطمئن نمی‌توانست انتظار داشته باشد که اوضاع به این خوبی پیش برود.

هوش مصنوعی: نی به خاطر ملامت و شکایت از دیگران به شدت ناراحت و غمگین شده است؛ بنابراین، اگر او ناله و گله کند، هیچ عجیب نیست.

هوش مصنوعی: از درگاه شاهِ عالم به چنین حال و روزی گرفتار شده‌ام، که بدنی رنجور و دلی دردمند دارم. آه، چه روزگار عجیبی!