شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: به خاطر مستی، آرامش قلبم از بین رفته و تمام زیبایی‌ها و شادی‌های زندگی‌ام نیز از دست رفته است.

هوش مصنوعی: در هیچ دوره‌ای همچون این مرغی که از دام من رها شده است، در گلستان پیدا نخواهد شد.

هوش مصنوعی: من دیگر نه استواری دارم و نه عقل و درک، آرامش و صبر و قرارم نیز از بین رفته است.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌خواهم باده و دل‌خوشی، زیرا نشاط و شوقی که از نوشیدن جامم داشتم، رفته است.

هوش مصنوعی: چمن برای من مانند زندان است و باغ گل بهشت، چون گلستانم از من دور شده است.

هوش مصنوعی: چراغ صبح من روشن است، اما نور شب در حال ناپدید شدن است.

هوش مصنوعی: من از دیدن آن چهره زیبا به شدت صبوری می‌کنم، تا جایی که اگر به بدنامی‌ام هم منجر شود، باز هم مهم نیست.

هوش مصنوعی: ای بزرگان، بر نزار ننگرید و او را سرزنش نکنید، چرا که اگر در نوشته‌هایم اشتباهی دیده می‌شود، به آن توجه نکنید.