شمارهٔ ۹۶۶

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو حرفی نزنی، من نمی‌دانم چه کار باید بکنم. هر چه تو بگویی، من به آن عمل می‌کنم و موظف به پذیرش تقدیر هستم.

هوش مصنوعی: ما همه چیز خودمان را به تو بخشیدیم؛ جان، دنیا، دل و ایمانمان را. اما جان خود را نمی‌توان به محبت یک نوزاد به سوی محبوب برد.

هوش مصنوعی: ای شادی جان‌ها! با زیبایی چهره‌ات، دیگر نمی‌توانم غم را احساس کنم و به آن بپردازم.

هوش مصنوعی: به محضر زیبایی تو می‌آیم و در مقابل آن، هیچ‌چیز از خودم و دیگران ندارم. تسلیم واقعی چیست جز آنکه خود را به بهترین شکل به معشوق تقدیم کنم؟

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به خودم وصل شوم، زیرا عقل به من دشمنی می‌ورزد و نمی‌گذارد که روح من پرورش پیدا کند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق و محبت قلبی که به تو داشتیم، دل خود را از دیگران جدا کرده‌ایم تا هیچ دلی را به خاطر کسی ناراحت نکنیم.

هوش مصنوعی: من با تو همه چیز دارم، اما به تو نمی‌توانم رویی نشان بدهم. این ویژگی من است و نمی‌توانم آن را تغییر دهم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم دوستی را که از ابتدا بر لوح وجودم نوشته شده، از ذهن و خیال خود پاک کنم.

هوش مصنوعی: اگر زمانی برای عذرخواهی و بخشش پیدا کنی، خوش شانسی آن است که برای تو باید قربانی شوم.