شمارهٔ ۱۱۷۷

هوش مصنوعی: اگر در وجود تو آتشی مانند من وجود داشت، زمانی که تو از درون بیرون می‌آمدی، دودی متصاعد می‌شد.

هوش مصنوعی: اگر نصیحتی که به من می‌کنی را با جان و دل قبول می‌کردم، اگر گوش من به آنچه که می‌گویی شنوا بود.

هوش مصنوعی: ای پدر، از ساز و می و نغمه دوری نکن، زیرا هیچ فایده‌ای از تلاش تو نصیب من نخواهد شد و من از این دنیا برخاسته‌ام.

هوش مصنوعی: بسیاری از موجودات هستند که با وجود عدم حیات، از بین می‌روند. اما اگر عشق چنین قدرتی نداشت، تو نمی‌توانستی به این سادگی اینقدر آسیب ببینی.

هوش مصنوعی: اگر نگهبان فطرت را بر دل ستمگر ما نداشتی که به او فرمان دادی، چه می‌شد؟

هوش مصنوعی: ای ماه روشن، تو نمی‌توانی به کسی که به خاطر وجودت به آرامش رسیده، بی‌اعتنا باشی.

هوش مصنوعی: تو با خوشی و زیبایی خود، دل مرا می‌سوزانی و وقتی که به من توجه می‌کنی، به مانند سرابی از دور، کسی را به شوق می‌آوری که در پی رضایت توست.

هوش مصنوعی: ای کاش تو هم بینایی داشتی که به مانند من ناگهان نظری از تو به سمتم می‌افتاد و مرا ملامت می‌کرد.

هوش مصنوعی: اگر در زمان خود به مشکلات و مصیبت‌ها بی‌توجهی می‌کردی، شایستگی عشق را نداشتی و نمی‌توانستی به درستی در مسیر عشق گام برداری.

هوش مصنوعی: اگر کسی به خواسته‌اش برسد، هیچ‌کس نمی‌تواند مانند مجنون به خاطر جدایی از لیلی درد و رنج بکشد.