شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: دوست داشتن کسی مثل تو درست نیست، چون این شبیه به تشنه‌ای است که فریب سراب را می‌خورد.

هوش مصنوعی: من به خیال و تصور تو پیوند نمی‌زنم، چون اگر درک کنم، آن‌گاه مانند خواب است و واقعی نیست.

هوش مصنوعی: در تو به جایی نخواهم رسید، حتی اگر تلاش کنم، چون تو هم‌چون هدهدی هستی در حالی که من عقابی هستم.

هوش مصنوعی: نوری که از خورشید می‌تابد، در مقایسه با زیبایی تو، مانند پر پرنده‌ای سیاه است که در برابر پر طاووس قرار دارد.

هوش مصنوعی: من طاقت ندارم به مطالعه‌ی فتنه‌ای بپردازم که در واقع همان مصلحتی است که در پس نقاب پنهان شده است.

هوش مصنوعی: دل به کششی احساس می‌کند از روی چهره‌ی کسی، اگرچه از دید معنایی میان ما مانع و فاصله‌ای وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل ضعیف و شکیبا، با هر بارتی که از آتش می‌سوزد، بیشتر به تو مشتاق و تشنه می‌شود.

هوش مصنوعی: بدون تو، آرامش خاطر ناممکن است و وجود انسان به خاطر جدایی از دوست، ویران و خراب شده است.

هوش مصنوعی: کسی که به سرنوشت جدایی و سختی‌های آن توجهی ندارد، در واقع نادان است، زیرا عذاب جدایی را در شب مرگ نمی‌بیند و فقط به حرف‌های بی‌اساس کسانی که می‌گویند جدایی عذاب است، توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: آتش جهنم اگر دلم را بسوزاند، اشکالی ندارد، چون این درد جدایی آنقدر شدید است که حتی کباب شدن در آتش را نیز نمی‌توان با آن مقایسه کرد.

هوش مصنوعی: اگر شکار را به دام بیندازی، به فکر خود نباشید، زیرا کسی که در این دام گرفتار می‌شود، انسان نیست، بلکه همانند حیوانات است.