شمارهٔ ۱۸۳

هوش مصنوعی: شراب‌خانه‌ای که نماد وحدت است، همان جایی است که من در آن به تنهایی خود فرو رفته‌ام و در آن‌جا، تشک تحقیق و بررسی من وجود دارد.

هوش مصنوعی: هیچ کس از من این حرف را نمی‌پذیرد، اما اگر از مرز سدره بگذری و بشنوی، متوجه می‌شوی که خانه‌ام آنجا است.

هوش مصنوعی: تعلق به دانش و آگاهی، بالا و پایین‌هایی دارد و به همین دلیل، من در موقعیت نامعلومی قرار دارم که به نظرم زیر پایم است.

هوش مصنوعی: من همان کسی هستم که در چنبره‌ی عشق خودم را در میان طوفان‌ها و امواج قایق‌ام نگه‌داشته‌ام و از هیچ چیزی نمی‌ترسم، زیرا آشنایی و دوستی برایم وجود دارد که مرا حمایت می‌کند.

هوش مصنوعی: دوست به خاطر غم‌هایش مرا بزرگ کرده و پرورده است. خوشبختی من در غم‌هایی است که به خاطر او دارم.

هوش مصنوعی: خداوند بزرگ و والامقام به من کمک کند و من نیز از عظمت او بهره‌مند می‌شوم.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای نشسته‌ام و با تفکر در حال اوج‌گیری و ترقی هستم، این حالت من باعث حسود شدن آسمان به من شده است.

هوش مصنوعی: با قلمی که به دست عقل گرفته‌ام، بر روی کاغذ، در دل من خطی وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی وضعیت و موقعیت من است.

هوش مصنوعی: اگرچه عشق مرا در تسخیر خود دارد، اما عقل و تدبیرم تحت تأثیر فکرهای پریشان و آشفته من قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: من چه نیازی به حجاب و چه ننگ و نام دارم، وقتی که سرگذشت من در میان مردم فقط یک افسانه است.

هوش مصنوعی: من چه نیازی به درخواست و خواهش دارم، آیا می‌دانی؟ تنها کافیست که بدانم نزار، همان گدای من است.

هوش مصنوعی: من نیازی ندارم که از عشق زیاد به زمین وابسته شوم؛ باید بدانید که آسمان، شاهد و گواه من است.