شمارهٔ ۲۲۲

هوش مصنوعی: وقتی حاسدم مرا می‌بیند که آتشی در دست دارم و در حال خواندن هستم، حسرت می‌خورد و از درد آتش به جانش می‌افتد.

هوش مصنوعی: ما در آتش هستیم، اما با آب گل سرخ. اگر ابراهیم خلیل هم در آتش قرار گرفت، ما هم به همین شکل در سختی‌ها قرار داریم.

هوش مصنوعی: اگر به بی‌آبروها فرصتی داده شود، از شدت تعصب به شدت به مستی و تباهی می‌پردازند.

هوش مصنوعی: زاهد، موجودی که به دنیا و طبیعت بی‌اعتناست، با چه وسعت و عظمت از آتش جلو می‌زند و به سمت زندگی می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر در دوزخ شخص بخشنده‌ای وجود نداشته باشد، پس باقی‌مانده آتش هم تفاوتی نخواهد داشت و هیچ تأثیری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: ای ساقی، بی‌درنگ بیا و به من بنوشانی؛ زیرا اگر در دل من خون نباشد، هیچ حسی از آتش و اشتیاق در من باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چه بگویم؛ فقط می‌دانم که دور از چهره‌ی او به شدت رنج می‌کشم و می‌سوزم از دردی که به خاطر عشقش دارم.

هوش مصنوعی: دیشب تو گفتی که لب‌های من جان مرا آزرده کردند. چه کسی می‌تواند گوهری چون یاقوت را به تو ببخشد؟

هوش مصنوعی: امشب چهره‌ات را از دید من پنهان نکن، زیرا این شب، شب کسانی است که به زیبایی، ستاره‌ها و آتش علاقه دارند.