شمارهٔ ۶۹۸

هوش مصنوعی: دل من که به زلف تو وابسته است، چگونه می‌تواند آرزوی نشستن و آرامش در سینه‌ام را داشته باشد؟

هوش مصنوعی: روحی که در سایه درخت طوبی است، هرگز به زندان بدن توجهی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر خورشید نگاهی به زلف تو بیندازد، چنان از حسادت تیره و تار می‌شود که چشم روشنش نیز به خواب می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر بت‌پرستی چهره‌ات را ببیند، به‌زودی به این نتیجه می‌رسد که باید به خاطر تو توبه کند، زیرا بت او را می‌شکند.

هوش مصنوعی: اگر روح‌الامین (فرشته وحی) بدن او را ببیند، از خیال نیز به آن فکر کند، تنش به مانند خیالی خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی که به وصال تو می‌رسد، هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ای که تو در خیال من هستی، به من نزدیک شود. تا زمانی که درد هجر به سراغم نیاید، غم تو را نمی‌توانم احساس کنم.

هوش مصنوعی: هر دلی که به دام زلف زیبایت افتاده، لطفی کن و بار دیگر آن را از دوش خود بردار.

هوش مصنوعی: اگر ماه در دام تو باشد، غریبی ندارد. خورشید هم که در این وضعیت به دام افتاده، اشتباه نمی‌کند که گردن می‌کشد.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی به خاطر ترس از آشوب، چهره‌ات را از مردم پنهان کنی و نشان ندهی که چه احساسی در دل داری؟

هوش مصنوعی: چشمم به شوق محبت و وصال او هر لحظه اشک می‌ریزد و دوست دارم که او را در آغوش بگیرم.

هوش مصنوعی: تصویری از تو در ذهنم نقش بسته، که باعث شده قلبم به تپش بیفتد و چشمانم به دنبال تو باشد.

هوش مصنوعی: چهره و نقش تو از نگاه ظاهری نمی‌تواند محو شود مگر این که با شرابی که مرا بی‌خبر می‌کند، ارتباط برقرار کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق تو به قلبم برسد، مانند گلشن و خوشبوئی می‌شود و دل تاریکم روشن می‌گردد.