شمارهٔ ۷۱۱

هوش مصنوعی: ای محبوب، آیا تو فرشته‌ای یا پیامبری؟ اگر انسان هستی، پس چرا چهره‌ات را می‌پوشانی؟

هوش مصنوعی: از زیبایی و خوشبویی موها و عطر تو، صدای ناله و گلایه به گوش می‌رسد و به دنبال آن، حرکتی بسیار زیبا و دلنشین به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: درون لبت، چشمه‌ای از زندگی و سرزندگی وجود دارد که کنار آن و در میان آن، گلابی از طراوت و لذت به چشم می‌خورد.

هوش مصنوعی: دل‌های حساس و اهل احساس را با آزار دادن بی‌گناهان مضطرب نکنید.

هوش مصنوعی: از آسمان صدای ناله‌ای به خاطر خواسته تو بلند شده و گوش‌ها پر از خواب و غفلت است.

هوش مصنوعی: به کسانی که در زندگی دچار مشکل و شکست شده‌اند، باید کمک و محبت کرد. انتظار می‌رود که به صدای آنها گوش دهیم و به درد و مشکلاتشان اهمیت بدهیم.

هوش مصنوعی: تو بی‌دلیل و بدون زحمت چیزی به من بخشیدی، اما در عوض من سختی و زحمت نکشیده‌ام و این به نوعی به ارزش آنچه دریافت کرده‌ام لطمه می‌زند.

هوش مصنوعی: هرکس که مانند من به حقیقت "من" پی برده و از جلوه‌های الهی سرمست شده، در روز قیامت به حالت هوشیاری باز نخواهد گشت.

هوش مصنوعی: اگر گروهی که هم‌ذات و هم‌فطرت هستند، مرا ببینند، دوباره من را خواهند شناخت و درنتیجه نمی‌توانند از من فاصله بگیرند.

هوش مصنوعی: دیشب برایم به اندازه‌ی یک روز طولانی بود، به طوری که چقدر شب را بیدار ماندم تا صبح برسد.

هوش مصنوعی: اگر کنارم بیایی، در حالی که چشمانم پر از اشک است، احساساتم مانند امواجی به اوج می رسند و بر من سنگینی خواهند کرد.

هوش مصنوعی: وقتی تصویر خیالت از در وارد شد، وقتی آن را دیدم، از حال خود بی‌خود شدم.

هوش مصنوعی: وقتی که خورشید از افق بیرون می‌آید، دیگر نه حوصلۀ نگاه کردن می‌ماند و نه قدرتی برای تحمل.

هوش مصنوعی: در میدان عشق، تو مردی نیستی و اگر بگویم که ناراحت و افسرده‌ای، این سخن را نادیده بگیر.

هوش مصنوعی: محبت به جایی محدود نمی‌شود، پس در مورد آشنایی خود با آن صحبت نکن و سکوت اختیار کن.