شمارهٔ ۹۸۵

هوش مصنوعی: اگر بگویم که نورِ تجلّی تمام جاها، از جمله بام و درِ خانه‌ام را روشن کرده است.

هوش مصنوعی: این شخص به شدت در حالتی قرار دارد که دیگران نمی‌توانند آن را درک کنند. وقتی او درباره وضعیتش صحبت می‌کند، دیگران تعجب می‌کنند و می‌پرسند این چه وضعیتی است و چرا چنین چیزی ممکن است، و به نوعی به سخنان او شک دارند.

هوش مصنوعی: آخرین پرتوی آفتاب در زاویه‌ای قرار می‌گیرد، همان آفتابی که زمین را روشن می‌کند و زمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: همه چیزهایی که وجود دارند، چه در و بام و چه مکان و زمان، همه اینها فقط جنبه‌ای از وجود و زندگی هستند که در واقع تنها روح و جان را نشان می‌دهند و نه جسم و تن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو بیرون نروی، خواجه (یا مهمان) به درون نخواهد آمد. نمی‌توان دو چیز متضاد را در یک مکان کنار هم نگهداری.

هوش مصنوعی: یک بار یک نفسی با من همراه شد، اما هرگز نتوانستم آن نفس را از سینه‌ام به زبان جاری کنم.

هوش مصنوعی: قصه‌ی من به قدری جالب است که در همه جا شناخته شده، اما هنوز بدون بیان و گفتن حقیقت آن باقی مانده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه رنگ و حالتی به من می‌دهد، اما من مانند افرادی که تسلیم شده‌اند نیستم و در این بازی غافلگیر نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: هر لحظه، لباس جدیدی به تن می‌کند. اوست که بر روح و جسم فرمانروایی می‌کند و بر وجود فرد تاثیر دارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر مصلحت خودم از تو خواهش می‌کنم که توبه‌ام را بشکن و اگر مایل نیستی، دست کم آن را نشکن.

هوش مصنوعی: نیک و بد در نظر من و تو وجود دارد، و اگر اینطور نبود، هر چیزی که از آنجا بیاید، خوب و پسندیده خواهد بود.

هوش مصنوعی: زمانی که می‌خواهی راز را بپوشانی، باید با احتیاط و سکوت عمل کنی و نباید مصلحت‌هایت را از دیگران پنهان کنی.

هوش مصنوعی: آیا می‌توان چنین واقعه‌ای را تنها در خواب دید؟ اگر تو هم در مقام‌های بلند نیستی، پس چرا این‌قدر می‌گویی و خود را بزرگ می‌کنی؟