شمارهٔ ۶۴۱

هوش مصنوعی: اگر خداوند به من خوشبختی و عمر زیادی عطا کند، می‌خواهم زندگی‌ام را از خاک سر کوی تو آغاز کنم.

هوش مصنوعی: از خدا می‌خواهم که به خاطر نیاز و تضرع به درگاهت، در تو را باز کند، چرا که هیچ‌کس جز من به این در نیامده و درخواست نکرده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس را نمی‌شناسم که بتواند در این شرایط سخت به من کمک کند، جز خداوند بزرگ و دعا کردن به او.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم که همیشه رو در رو با تو باشم و در گوشه‌ای از دنیا، تمام عمرم را در کنار جمعیت انسان‌ها بگذرانم.

هوش مصنوعی: من بر کسی تعصب ندارم و اگر کسی به من ایراد بگیرد، مطمئن هستم که آن گفته‌ها یا دروغ هستند یا واقعیت ندارند.

هوش مصنوعی: آتش که خاموش شده بود، از خامی نپرسید و به او گفت که منکر عشق هیچ اطلاعی از دنیای رازها ندارد.

هوش مصنوعی: دل من از فکر تنهایی و بی‌هم‌نفسی کسانی که نزدیک نیستند، آزرده و خونین شده است. هیچ‌کس نیست که بتوانم با او درد دل کنم و قصه‌ام را آغاز کنم.

هوش مصنوعی: بلبلان وقتی که به حال من ناله می‌کنند، دیگر چاره‌ای ندارند، چون من خود آن زهره را ندارم که صدای زیبایی از خود بلند کنم.

هوش مصنوعی: من حتی از سایهٔ خودم هم نمی‌توانم فرار کنم، مثل تیهو که از دست بازپرنده می‌گریزد.

هوش مصنوعی: دیروز با دل خود از پریشانی و ناراحتی‌ام سخن می‌گفتم و به نظر می‌رسد تو با آراستگی و تجمل خود، مرا از نعمت و آسایش دور کرده‌ای.

هوش مصنوعی: او گفت: بله، اما همیشه به این صورت نبوده است. کمی صبر کن و با جدایی کنار بیا.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند با ترفند، سرنوشت را در دستان خود بگیرد؛ چه این سرنوشت در کوتاهی عمر باشد یا در درازی.

هوش مصنوعی: میل و خواسته پرنده به سمت دانه است و او از این موضوع غافل است که سرنوشت ممکن است او را به دام بلا ببرد.