شمارهٔ ۹۲۷

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای آرزوی دیدار او را در سر دارم که جانم از شدت این آرزو به لب رسیده است.

هوش مصنوعی: در اثر دوری و جدایی، چه بلایی بر سرم می‌آید. اگر این داستان را برای کسی بگویم که به او نزدیک نیست، چه خواهد شد؟

هوش مصنوعی: از زمانی که از دیدن چهره زیبایش محروم مانده‌ام، اشک‌های حسرت به چهره‌ام سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: شبی می‌خواهم درخت سدره را با قطرات شبنم رنگ ارغوانی شسته و پاک کنم، همچنان که صفحۀ ارغوانی را به خون آغشته می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر جدایی از او مرده‌ام، اما بوی عرق چین او هنوز مرا زنده نگه می‌دارد.

هوش مصنوعی: اگر خاکی از جواهرات در دو چشمم بگذارند، از آن خاک نیز من زلالی و زیبایی می‌سازم.

هوش مصنوعی: جز نوشیدنی‌ای که غم‌ها را از بین می‌برد، چیز دیگری ندارم. اگرچه ممکن است عیب‌هایم را بیان کنم.

هوش مصنوعی: من و کوزه‌ی راح، یعنی من و این ظرف، در حالتی هستیم که به هم به تیغ طعنه می‌زنیم. مانند اینکه توبه‌ام در هم شکسته است و به مانند سبویی هستم که شکسته شده است.

هوش مصنوعی: شکیبایی از می به من نمی‌آید، معلوم نیست که دوباره به حالتی که در گذشته بودم برگردم.