شمارهٔ ۹۹۹

هوش مصنوعی: هر شب از بالای ساختمان، به آسمان می‌نگرم و فریاد من در هر لحظه، در دل پر از غم و اندوه من غوطه‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: خداوندا، هیچ‌گاه یاد آن کسی که از نزد او رفتم از ذهن من نرفته است، حتی برای یک لحظه.

هوش مصنوعی: من در دوری و فاصله‌ی ناشی از جدایی، رنج می‌کشم و از بوی کسی یاد می‌کنم که اگر دوباره به وصالش برسم، زمانه به من خواهد داد.

هوش مصنوعی: عشق دوباره بر دوش من بار سنگینی گذاشته است و به نظر می‌رسد که این بار آمده تا همه چیزم را زیر و رو کند.

هوش مصنوعی: اگر با دانایان و خردمندان رابطه‌ای نداشته باشم، نگران نیستم؛ زیرا عشق، نخستین معلم من بوده است.

هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که شخص در وضعیت سختی قرار دارد و نمی‌تواند از قید و زنجیری که بر دلش است، رهایی پیدا کند. به عبارتی، او احساس می‌کند که از آزادی خود دور افتاده و نمی‌تواند به راحتی به خواسته‌ها و آرزوهایش برسد. زنجیرهایی که به خاطر و احساساتش بسته شده، او را در بند نگه داشته و امکان رهایی از آن را برایش محقق نمی‌کند.

هوش مصنوعی: دوست من خانه‌اش را با عشق و محبت پر کرده است و در این شرایط، من باید از گوشه‌ای که در خیال خود ساخته‌ام خارج شوم و به او بپیوندم.