شمارهٔ ۱۵۷

هوش مصنوعی: مدت زیادی گذشته تا رسم قربانی کردن در دیانت ما به جای خود برسد، زیرا فدا کردن جان، عملی است که از دل عاشق و بی‌خود سر می‌زند.

هوش مصنوعی: وقتی از دنیا بهره‌ای نبرده‌ایم، حتی اگر ثروتمندترین آدم‌ها هم باشیم، در واقع ما درویش هستیم.

هوش مصنوعی: این همه حجاب و مانع که بر سر راه ماست، از کجا ناشی می‌شود؟ این حاصل فکر و اندیشه‌ ماست که به خاطر مصلحت‌ها و ملاحظات خودمان به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: نیش حشرات، طعم تلخی را نشان می‌دهد که شاید به خاطر قناعت و محدودیت‌های ما به وجود آمده است. در عین حال، برخی از زهد و ریاکاری‌هایی که دیگران به ما القا می‌کنند، می‌تواند برای ما مشکل‌ساز باشد و همچون نیشی آزاردهنده عمل کند.

هوش مصنوعی: ما به مسائل دین و کفر توجهی نداریم؛ اهمیت ما به این است که در درجات مختلفی که هستیم، چه کم و چه زیاد، فقط به خودمان نگاه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: کسی که در دل ما به راز داری پرداخته، نمی‌تواند راز ما را فاش کند، زیرا او هرگز نتوانسته کردار و زشتی‌های درون ما را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: وقتی از این دنیا و زشتی‌های آن دل بکنیم و جدا شویم، به حقیقت و صفای زندگی دست پیدا می‌کنیم.

هوش مصنوعی: نور وحدت مانند نور آفتاب است که روشنایی می‌بخشد، حتی اگر در این میان، موانع و غم‌هایی دیده شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که با نزاری رابطه دوستانه‌ای داشته باشد، حتی اگر همه دیگران بیگانه باشند، برای او نزدیک و عزیز است.