شمارهٔ ۹۱۶

هوش مصنوعی: هر چه درباره تو فکر می‌کنم، قلبم به شدت می‌تپد و اشک‌هایم جاری می‌شود. حتی مردمک چشمم هم به خاطر این احساس در کنارت اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در دل به شدت متاثر و غمگین هستم، چنان که می‌خواهم با شدت احساساتم، رنج و درد خود را به تصویر بکشم و از چشمانم اشک‌ها به شکل رودخانه‌ای جاری شوند.

هوش مصنوعی: به یاد آن سیب نازک و زیبای زنخدانش، اشک می‌ریزم که شبیه دانه‌های انار است.

هوش مصنوعی: وقتی که خط نازک و زیبای تو را بر روی ورق زری که چندان با ارزش نیست تصور می‌کنم، به خاطر زیبایی آن به گریه می‌افتم.

هوش مصنوعی: هر لحظه از زیبایی و دلنشینی خط تو، به یاد آب‌دار و مجلل یاقوت اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من از شدت درد و غم، آتش می‌زنم به دل و از سینه‌ام ناله‌ای بلند می‌کنم تا بتوانم غبار اندوه را از دل خود برطرف کنم و اشک بریزم.

هوش مصنوعی: هر چقدر که از دل تنگی‌ام بگویم، باز هم آرامش نمی‌یابم؛ و هر چقدر هم که اشک بریزم، تاثیری در شأن و اعتبار من ندارد.

هوش مصنوعی: کسی پیش من از درختان بهشتی سخن گفت و من در پاسخ به او گفتم که به اندازه‌ای در یک لحظه گریه می‌کنم که شاید هزار بار گریه کنم.

هوش مصنوعی: از اشک‌هایى که از چشمان من می‌ریزد، دیگر نگو که در پیش تو غمگینم و به حال خود می‌گریم.