شمارهٔ ۷۷۲

صنم مهر گسل سرِ وفاداری ندارد. دقیقا دلش آمد که از ما دل بَرکند.

هوش مصنوعی: دوست نادیده و ناخواسته، با او وداع کردم. رفتن از کنار او برایم دشوار و پر از مسائل و پیچیدگی‌ها بود.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، در مسیر چه راه حلی پیدا کنم؟ ذهنم به وضعیت فعلی‌ام وابسته است و قضا و قدر به سرعت در حال پیشرفت است.

هوش مصنوعی: من از نگرانی و گریه‌ام خاک را به گل تبدیل می‌کنم، زیرا نمی‌خواهم از صحبت با دوستانم شرمنده شوم و در میان گل‌ها بمانم.

هوش مصنوعی: هر شب تا صبح به خاطر اندوه خلیل، بر سر آتش در خانه می‌نشینم و تفکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: در سن پیری، به خاطر دل بی‌قرارم، روز و شب فکر و خیال صحبت با معشوقان زیبا را در سر دارم.

هوش مصنوعی: زمانی که در جمع افراد باهوش و منطقی می‌نشینم، دیگر برایم ممکن نیست که از خود بی‌خبر شوم.

هوش مصنوعی: عشق من از ذات و طبیعت اصلی خود به وجود آمده است و نه از عقل و فهمی که تنها به دنبال دستورات معقول می‌گردد و می‌تواند به تحریف و فساد منجر شود.

هوش مصنوعی: ممکن است به خاطر ترس از بازگشت به عقب از دوستی، نتوانی به سوی خورشید حرکت کنی، چرا که سرعت سایه در پی آن حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ حرکتی بدون تأثیر نیروی جاذبه انجام نمی‌شود، پس چطور می‌توان انتظار داشت که از قوانین حاکم بر طبیعت فراتر رفت؟